هر چي دلت خواست بگو

دلبر برفت و دلشدگان را خبر نكرد

           ياد حريف شهر و رفيق سفر نكرد

                        يا بخت من طريق مروت فروگذاشت

                                    يا او به شاهراه طريقت گذر نكرد

                                                گفتم مگر به گريه دلش مهربان كنم

                                چون سخت بود در دل سنگش اثر نكرد

                        شوخي مكن كه مرغ دل بيقرار من

          سوداي دام عاشقي از سر بدر نكرد

هر كس كه ديد روي تو بوسيد چشم من

          كاري كه كرد ديده ما بي نظر نكرد

                     من ايستاده تا كنمش جان فدا چو شمع

                              او خود گذر به ما چو نسيم سحر نكرد

                                        ديدي اي دل كه غم عشق دگر بار چه كرد

                              چون بشد دلبر و با يار وفادار چه كرد

                آه از آن نرگس جادو كه چه بازي انگيخت

         آه از آن مست كه با مردم هشيار چه كرد

اشك من رنگ شفق يافت ز بي مهري يار

         طالع بي شفقت بين كه درين كار چه كرد

                          برقي از منزل ليلي بدرخشيد سحر

                               وه كه با خرمن مجنون دل افگار چه كرد

                                            ساقيا جام مي ام ده كه نگارنده غيب

                                نيست معلوم كه در پرده اسرار چه كرد

                               آنكه پر نقش زد اين دايره مينايي

             كس ندانست كه در گردش پرگار چه كرد

فكر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت 

      يار ديرينه مبينيد كه با يار چه كرد

حالا  يه داستان *عمر محدود و آرزوي نا محدود*

شمع داني دم مرگ به پروانه چه گفت؟گفت:اي عاشق بيچاره فراموش شوي،سوخت پروانه ولي خوب جوابش داد و گفت:طولي نكشد تو نيز خاموش شوي.ولي جواب خوبي داده

خوب بسه ديگه خداحافظ